|
W latach 1975 - 1978 tajwański Państwowy Instytut Nauki i Technologii CSIST (Chung-Shan Institute of Science and Technology) w Longtan prowadził prace rozwojowe nad pociskiem przeciwokrętowym model Hsiung Feng 1 (HF-1). W 1977 roku rozpoczęły się pierwsze loty testowe, a dwa lata później wystartowała seryjna produkcja. W pociski model HF-1 przede wszystkim uzbrajane były małe okręty rakietowe typu Hai Ou, jednakże otrzymywały je również niszczyciele typu Chao Yang (typ Gearing) oraz typu Lo Yang (typ Allen M. Sumner). Istniała także odmiana rakiet model HF-1 wystrzeliwana z wyrzutni lądowych. Pojawienie się kolejnej wersji rakiet model Hsiung Feng 2 (HF-2) rozpoczęło proces stopniowego wycofywania ze służby pocisków pierwszej serii.
Najprawdopodobniej projekt pocisków model Hsiung Feng 1 był pochodnym izraelskich rakiet z serii Gabriel. Tajwańska wersja była konstrukcją jednostopniową z silnikiem na paliwo stałe, która osiągała prędkość przelotową rzędu 650 kilometrów na godzinę. Ich długość wynosiła 3,4 metra, a średnica 0,34 metra. Rakiety te mogły razić cele maksymalnie w odległości około 22 mil morskich, czyli 40 kilometrów, przenosząc ładunek bojowy o wadze 150 kilogramów. Na cel rakiety kierowane były poprzez wiązki radarowe wysyłane z okrętu. W ostatniej fazie lotu wykorzystywany był zainstalowany w pociskach półaktywny radarowy system naprowadzania, który wspólnie z Państwowym Instytutem Nauki i Technologii CSIST opracował Instytut Sun Yat Sen.
Podstawowym mankamentem tajwańskich pocisków model Hsiung Feng 1 był bardzo mały zasięg rażenia. W konsekwencji rakiety te nie mogły być użyte jako skuteczna odpowiedź na ewentualny atak rakietowy chińskich jednostek nawodnych. Mimo to eksploatacja serii HF-1 niosła za sobą dobrodziejstwo w postaci bardzo cennego doświadczenia dla marynarki wojennej Tajwanu i konstruktorów. Na jego podstawie skonstruowana została kolejna wersja pocisków model HF-2, która znacznie przewyższała swój pierwowzór.
|
